این تحقیق با هدف بررسی مهارت های ارتباطی و تعاملی، بر روی بیماران روان پریش بالای 18 سال در سال 1379، انجام گرفت. نمونه مورد مطالعه شامل 80 بیمار روان پریش ( 38 زن و 42 مرد) از 4 مرکز درمانی رعد، سینا، رازی و امام حسین (ع) بودند که روش مطالعه، توصیفی - مقطعی بود و نمونه های مورد مطالعه به صورت غیراحتمالی و با روش نمونه گیری متناسب با اندازه، انتخاب شدند.ابزار مورد استفاده جهت گردآوری اطلاعات، آزمون مشاهده ای ACIS بود که اطلاعات آن توسط کار درمانگر تکمیل شده است.آزمون های آماری مورد استفاده در این مطالعه عبارت است از: ضریب همبستگی اسپرمن، ویل کاکسون و من ویتنی.نتایج:1- میانگین رتبه آزمون ACIS در گروه بیماران اسکیزوفرنی، به صورت معنی داری پایین تر از گروه بیماران اسکیزوافکتیو بود(P<0.001) .2- میانگین رتبه آزمون ACIS در گروه بیماران بستری به صورت معنی داری پایین تر از گروه بیماران سرپایی بود (P<0.001). 3- میانگین رتبه آزمون ACIS در گروه بیماران روان پریش زن و مرد تفاوت معنی داری نشان نداد.نتیجه گیری: نتایج به دست آمده ضعف مهارت های ارتباطی و تعاملی در بیماران اسکیزوفرنی و نیز بیماران بستری را مشخص کرد. نتایج این تحقیق اطلاعات مفیدی در رابطه با مهارت های ارتباطی و تعاملی در اختیار کار درمان گرانی که با این بیماران سر و کار دارند، قرار می دهد. لیکن شناخت دقیق تر این مهارت ها در اختلال ها و موقعیت های دیگر، احتیاج به بررسی بیشتری دارد.

زمینه و هدف: آسیب بازیابی اسامی در میان انواع سندرم های زبان پریشی متداول است، اما برخی از مطالعات پیشین بین توانمندی بازیابی اسامی سندرم های مختلف زبان پریشی تفاوت قائل شده اند. مطالعه حاضر به بررسی و مقایسه توانمندی نامیدن 4 بیمار زبان پریش روان و ناروان در تکلیف نامیدن تصویر می پردازد.روش بررسی: در مطالعه حاضر توانمندی نامیدن 2 بیمار زبان پریش روان و 2 ناروان توسط آزمون تصویری نامیدن شفاهی بررسی گردید. این آزمون شامل تصویرخطی 109 اسم می باشد. ازبیماران خواسته شد تا هر تصویر را با یک کلمه نام ببرند. پاسخ های بیماران بر اساس سیستم نمره دهی آزمون نامیدن فیلادلفیا به انواع صحیح وخطای معنایی، صوری، آمیخته، ناکلمه، خطای نامرتبط و سایر موارد (حذف، حاشیه پردازی/توصیف و بینایی) طبقه بندی شدند. سپس، داده ها به صورت توصیفی بررسی شده و با آزمون من ویتنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نمره افراد زبان پریش ناروان بیش از موارد روان بود. درصد خطای معنایی در گروه روان و موارد عدم پاسخ دهی در بیماران ناروان بیش از سایر نوع ها بود. علی رغم وجود تفاوت های فردی تمامی انواع خطاها در پاسخ های بیماران یافت می شد. اختلاف میانگین نمره وانواع خطاها بین بیماران روان وناروان معنادار نبود (p>0.05).نتیجه گیری: این سیستم نمره دهی می تواند تنوعی از خطاهای بازیابی واژه را توصیف نماید. افراد زبان پریش روان مشکل بیشتری در بازیابی اسامی نسبت به بیماران ناروان دارند. اگرچه میان دو گروه اختلافاتی وجود دارد، اما نوع خطا در نامیدن تصویر عامل دقیقی جهت تمایزگذاری بین سندرم های مختلف زبان پریشی نمی باشد و میان مکانیسم های زیربنایی آسیب دیده و رفتار نامیدن آن ها شباهت وجود دارد.

غلامحسین ساعدی از داستان نویسانی است که در پرداختن به مسایل و مشکلات روان شناختی و امور مربوط به روح و روان شخصیت های داستان تبحر دارد. او روان پزشک بود و مشاهدات عینی خود را از مسایل و مشکلات روان رنجورانه و روان پریشانه مردم جامعه عصر خویش در داستان منعکس می کرد. این نوشته در سه محور عمده به بحث درباره بیماری های روانی در داستان های ساعدی می پردازد: 1. معرفی شخصیت های روان رنجور و روان پریش داستان ها، 2. علل و عوامل ایجاد این مشکلات و بیماری ها و 3. شیوه های درمانی خاصی که به نظرمی رسد در خلال بعضی داستان ها برای درمان گروهی از بیماران عرضه می شود. نتیجه این پژوهش نشان می دهد افسردگی، اضطراب، حواس پرتی و حالاتی نظیر توهم و ازخودبیگانگی، مهم ترین بیماری های اشخاص روان رنجور و روان پریش داستان های ساعدی، و مسائل و مشکلات اجتماعی، مهم ترین عامل بروز مشکلات روان شناختی در شخصیت های داستان های وی به شمارمی روند.

مساله مراقبت و درمان بیماران روانی یکی از مسایل و معضلات مهم بهداشتی جوامع می باشد. به منظور بررسی عوامل موثر بر طول مدت بستری بیماران روانی مطالعه ای بر روی بیماران بستری شده در مرکز روانپزشکی رازی در طی نیم سال دوم سال 79 انجام شد. این مطالعه، به روش گذشته نگر توصیفی انجام گرفته است. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که بین عواملی چون سن و جنس بیماران، محل تولد، محل سکونت، وضعیت اشتغال، منبع ارجاع و نوع درمان بیماران با طول مدت بستری رابطه ای وجود نداشت. از طرفی این مطالعه نشان داد که بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا نسبت به بیماران خلقی و سایر بیماران زمان اقامت طولانی تری را در بیمارستان داشتند .(P<0.05)  همچنین بیماران با دفعات بستری قبلی، بیماران با طول مدت اختلال طولانی تر، بیماران با داشتن بیماری همراه (اعم از جسمی یا روانپزشکی)، بیماران مجرد و طلاق گرفته نسبت به بیماران متاهل و بیماران با پوشش بیمه، زمان اقامت طولانی تری را در بیمارستان داشته اند.

مقدمه: در این پژوهش آسیب پذیری افتراقی اسم و فعل در ضایعات نیمکره چپ مغز، که میتواند موجب پدیدآمدن اختلال زبانی متناسب با ژرفا و گستره ضایعه گردد بررسی شده است. بررسی های بالینی و آزمایشی گوناگون نشان داده اند که نامها و فعل ها می توانند به طور جداگانه به دنبال ضایعات مغزی گوناگون دچار از هم گسیختگی شوند. روش: آزمودنی های پژوهش را 20 نفر (8 زن، 12 مرد) از بیماران زبان پریش فارسی زبان در مراکز گفتار درمانی شهر تهران تشکیل داده اند که سن آنان از 33 تا 76 سال بود. گردآوری داده ها به کمک آزمون زبان پریشی فارسی انجام گردیده است. یافته ها: یافته های توصیفی و تحلیلی به دست آمده از این پژوهش نشان می دهد میان توانایی به کارگیری اسم و ضایعه لوب گیجگاهی نیمکره چپ مغز به سمت شکنج آنگولار و مناطق ارتباطی مغز، ارتباط معناداری وجود دارد و همین رابطه بین توانایی به کارگیری فعل و ضایعه لوب پیشانی نیمکره چپ مغز نیز وجود دارد. اهمیت موضوع در تفاوت میان آسیب پذیری جایگاه اسم و فعل می باشد، که نمی توان به سادگی از آن گذشت.

زمینه و هدف: زمانی که دو ویژگی زبانی درک نحوی و قضاوت دستوری در بیماران زبان پریش آسیب ببیند، ضمن تضعیف عملکرد زبانی، می تواند مهارت های شناختی را نیز تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه میزان آسیب در درک نحوی با قضاوت دستوری بیماران زبان پریش انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی مقایسه ای است. 45 بیمار زبان پریش با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با 3 پرسش نامه جمعیت شناختی محقق ساخته، آزمون تشخیصی زبان پریشی فارسی و آزمون درک نحوی و قضاوت دستوری جمع آوری و با آزمون مجذور خی تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: یافته ها نشان داد به طور کلی بیماران زبان پریش دچار آسیب درک نحوی بیشتری نسبت به قضاوت دستوری بودند. این تفاوت در درک جملات مفعول به ای نسبت به جایگزینی جملات سخت کوتاه، اسنادی مفعولی نسبت به ردیابی جملات آسان بلند، درک جملات قلب شده نسبت به ردیابی جملات سخت بلند، موصولی فاعلی نسبت به جملات آسان بلند، اسنادی فاعلی نسبت به ردیابی جملات آسان بلند و مفعول به ای قلب شده در مقایسه با جایگزینی جملات سخت بلند (در سطح 05/0>P) معنادار بود. علی رغم تفاوت معنادار در آسیب درک نحوی بیماران نسبت به قضاوت دستوری، در درک جملات معلوم و به هم پیوسته تفاوت معناداری با قضاوت دستوری بیماران مشاهده نشد. نتیجه گیری: به نظر می رسد بین میزان آسیب درک نحوی و آسیب قضاوت دستوری بیماران دارای زبان پریشی، تفاوت معناداری وجود درد. به گونه ای که عملکرد قضاوت دستوری بیماران در مقایسه با درک نحوی بهتر بود.

هدف: شناخت اجتماعی، که نسبتا مستقل از دیگر وجوه شناخت است، به عملکرد ذهنی در تعاملات اجتماعی و نقش خود و دیگران در بافت اجتماع اشاره دارد. هدف این پژوهش، مقایسه نظریه ذهن و بازشناسی هیجان چهره ای در افراد روان رنجورگرا، روان پریش گرا و عادی است. روش: در این پژوهش  400دانشجوی دختر به صورت تصادفی انتخاب شدند و پرسش نامه تجدید نظر شده شخصیتی آیزنک را کامل کردند. سپس بر اساس ملاک های ورود، سه گروه روان رنجورگرا، روان پریش گرا و عادی (N=90) انتخاب شدند. در ادامه، آزمون های نظریه ذهن، بازشناسی هیجان چهره ای و فرم کوتاه آزمون هوشی تجدید نظر شده وکسلر بزرگسالان برای شرکت کنندگان اجرا و داده ها با روش تحلیل کوواریانس تک متغیره و تحلیل واریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که گروه ها در نظریه ذهن تفاوت معناداری ندارند و در بازشناسی هیجان چهره ای فقط افراد روان رنجورگرا و عادی در بازشناسی هیجان ترس تفاوت معنادار دارند. در پایان با توجه به مبانی نظری و عملی درمورد یافته ها بحث و نتیجه گیری شد.

در پژوهش حاضر، اختلال های کنشی را در بیان شفاهی اسم های ساده (مانند کتاب)، مرکب فعلی (مانند کمربند) و مرکب غیرفعلی (مانند کتاب خانه) زبان فارسی در دو بیمار زبان پریش بروکا و یک بیمار ترانس کرتیکال حرکتی، به صورت موردی و با استفاده از آزمون های نامیدن در مواجهه و تکرار مطالعه می کنیم تا روی کرد استفاده شده از سوی آنها را در تولید این اسم ها مشخص کنیم. در این مطالعه، تفاوت معناداری بین خطاها در کاربرد اسم های ساده و مرکب و نیز بین نوع خطا و هسته نحوی و معنایی اسم های مرکب دیده می شود؛ در صورتی که بین میزان خطا و مقوله دستوری سازنده اسم های مرکب فعلی و غیرفعلی، ارتباط معناداری وجود ندارد. بیماران اسم های ساده را به صورت کلی، اسم های مرکب را در آزمون تکرار به صورت تقطیع و در آزمون نامیدن، هم به صورت کلی و هم به شکل تجزیه به اجزای سازنده پردازش کرده اند.